Eleştiri-Özeleştiri

[rabia]

Bu köşede Koryanalılar olarak kendimizi sorgulamamızı istiyorum. "Kendimizi" diyorum, lütfen dikkat, çünkü bana eleştiriye tahammülümüz yokmuş gibi geliyor. Fazla duygusal, alıngan ve de eleştiriye kapalıyız. En azından ben böyle olduğumuzu düşünüyorum. İnatçılığımızı ise hiç sıraya koymuyorum.
Eleştiri deyince bir çok kimsenin aklına olumsuzlukların sayılıp dökülmesi geliyor ya, eski adıyla "tenkit" bu demek değildir. Olumlu ve olumsuz yönleriyle değerlendirmedir kısaca.
"Durduk yerde bu da nerden çıktı" diye düşünenler olabilir, ama durduk yerde çıkmadı. Bugüne kadar forumdaki tartışmalardan, eh, bu topluluğun bir üyesi olarak da yaşadıklarımdan çıkardığım sonuç bu.
Ben kendimi eleştirerek ilk uygulamayı yapayım; duygusalım, evet. En çok mücadele ettiğim yönümdür bu. Özellikle olduğumun aksini düşünen insanlar karşısında çabuk pes ederim, küser, bir kenara çekilirim. Oysa doğrunun bu olmadığını da bilirim. Eleştiriye açığım desem şimdi bu durumda kim inanacak buna? (Kadir İnanır diyen var mıııı?) Ben... Çünkü örnek verilmeden, isnat edilenler mesnetten yoksunsa böyle davranıyorum ben. Ama, "şunu şöyle yaptığın ya da söylediğin için böyle düşündüm" dendiği zaman tepkim aynı olmuyor. Yani, "bu, budur bu" anlayışı beni itiyor, kilitliyor.
Eleştiriye bayılıyorum. Aslında gerçekçi, ve gerekçeli yapıldığında insanı daha üretken kılar diye de düşünüyorum. Hatamı bana söyleyen kişi düşmanım olamaz. Neden mi? Düşman, hatayı söylemez, söylemez ki düzeltesin... Daha çok hata yapmanı bekler, bundan da keyif alır. Dosttur hatayı söyleyen. Ama gelin görün ki bunun tersini düşünenler, kendi dokunulmazlıklarını ilan ederken, dostlarını da zor durumda bırakıyorlar. Ben hata düzeltici bir yapıya sahip olduğumdan, hatayı gördüğüm yerde düzeltme gereği duyuyorum. Orada da alınganlara toslayıncaaa, tası tarağı topluyorum. Haa alınganlığım hiç yoktur, olmamıştır da.
Düşünmeden savunmaya geçen insanımız da bir hayli çok. Yapılan değerlendirmeye karşı çıkmayı bellemişse
bundan vazgeçirilemeyen pek çok insanla tanıştım. Hatta, o diyelim ki sizden olumsuz bir eleştiri bekliyor, siz de yapılan işi beğendiniz, eleştiriniz de haliyle olumlu oldu. Karşınızdaki beynini olumsuza kodladı ya, dinlemiyor sizi ve gardını alıp, savunmaya çekilebiliyor. Artık siz kendinizi paralayın, bunu ona anlatamıyorsunuz... İşte beni çıldırtan insan tipi... Ve evet bu durumda benim elimden gelen yalnızca çekip gitmek oluyor...
İnatçılık... Bizim sülalenin çok inatçı olduğu söylenir, nedense ben kendimi pek de inatçı olarak nitelemem. İnatçılıkta tavan yapan kardeşlerim vardır ama. Ve amcam, ölünceye kadar aya çıkıldığına inanmadı, "Kışın in cin top attığında çıktılar Gavur dağına, sandiler ki gittuk aya, ulaa aya gidilı miii? Aydır bi nur dobi, nasi gidecekle oriye" dedi de geri adım atmadı... Ama zaman zaman anam mı daha inaat babam mı diye çok düşünmüş, bir türlü karara varamamışımdır. Çünkü bana anam daha inatmış gibi gelmiştir...
Hodri meydan! Burada eleştiri öze yapılır, kimse kimseyi eleştiremez ama!

 

[Hasan (karadeniz)]

Evet, bencede guzel bir dusunce. Isteyen, elestiri ve ozelestirilerini buraya yapar artik. Isteyen tabi. Bir sey insanin icinden geliyorsa yapacak, gelmiyorsa zoraki olmuyor…
Rabia hanim, denecek ne varsa hepsini soyledi saydi. Gercekten de oyle ‘bu, budur bu’ anlayisi hele bu zamanda gecerliligini yitirdi. Biraz daha kollektif, dusuncelere acik olmak gerektigini dusunuyorum bende. Bizler yanliz yasamiyoruz bu dunyada ve herkes bizim gibi dusunmek zorunda degil.
Ben kendimi pek elestirilere kapali tuttugumu sanmiyorum. Yoksa ordan oylemi gorunuyor, onuda bilemem.
Duygusallik yokmu? Var.
Ama asiri duygusalliga oyle bakmiyorum. Asiri duygusallik baska bir sey… tedavi edilmesi gereken bir olay bence.
Sonucta; alinganlik, küskünlük artik cagimiza uymuyor.
Benim icin onemli olan biraz daha ozverili davranmak. Sadece burasi icin degil, guncel yasamimizda da biraz daha ozverili olmam gerektigine inaniyorum.
Dunyada buyuk basarilar elde etmis insanlar bile, bir cok alanlarda ozveri-fedakarlik ederek cokca basarilara imza atmislardir, diye dusunuyorum. Dunya bunun ornekleri ile doludur.
Tabi ki, her seyide ozverilerle kazanamiyoruz; bir yerden sonra verilen fedakarlik insanin kendi ozunu yitirmesine de neden olabiliyor.!
Yani, sonucta; ben, her ne arar isem kendimde ariyorum; en buyuk savasi kendimle veriyorum…Ben farkinda olmadan, beni yoneten bilinc altindaki olumsuz dusuncelerden kendimi soyutlayarak yasamaya cabaliyorum… Elestiriyorum, elestirdigim gibide elestirilere acik durmaya calisiyorum… Boyle olmasi gerktigine inaniyorum.
Butun bunlar bir ozelestiri olarak kabul gorurumu.? O nuda bilmiyorum…

[cagatay_61]

Yanlızca çok sevip, değer verdiğim insanlar beni üzerse küserim, alınırım, moralim bozulur.. Onun haricinde küsmem, çünkü takmam... Öz eleştiriyi severim, bir çok zamadna kendi kendime yaparım, bu saaatte ayakta durmamaı bile sorgularım, "Acaba şimdi buraya yorum ayzacağıma ders mi çalışmalıyım?" diye kendi vicdanımda oyalanırım.

Arkadaşlarımın eksik yönlerimi söylemeleri hoşuma gider, tabi bunu yeri ve zamanında aynı anda uslubuna göre yapmalı... bazı eleştiriler tozunu kaçırıp, ahtta içine nefis karışıp vur vurabildiğin kadar, fırsat bu fırsat diye insanın üstüne gelinmez.. eleştiri de öz eleştiride bilinçli ve akıl ve mantığa uygun yapılmalı.

Belkide ani kızgınlığım, gelip geçici olması bir artı sayılabilir, arkadaşlarıma çok güvenmem olumsuzlukalrım arasında gösterilebilir, malumunuz bu devirde "babana bile güvenme" derler ya...

Öz eleştiriyi yapabilmek bence bir marifettir..