Mesajları Göster - FATİH_in_İST.
. Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"Bizden işitip de başkalarına aynen bildiren kişinin yüzünü Allah ak etsin! Kendisine bildirilen niceleri vardır ki, işitenden daha kavrayıcıdır."
İbn Mesûd radıyallahu anh. Tirmizî.
Bir ışık ister misin? "Bizden işitip de başkalarına aynen bildiren kişinin yüzünü Allah ak etsin! Kendisine bildirilen niceleri vardır ki, işitenden daha kavrayıcıdır."
İbn Mesûd radıyallahu anh. Tirmizî.
Âişe vâlidemiz anlatıyor:
Bir gün kandilimizin yağı kalmamıştı. O akşam, Resûlullah eve gelince,kendilerine arzettim.
Buyurdular ki:
- Yâ Âişe! Bir ışık ister misin ki,ona yağ ve fitil îcabetmesin?
- İsterim yâ Resûlallah! dedim.
O zaman bana bakıp, “tebessüm buyurdular”.O anda hânemiz birden aydınlandı.“Nur” kapladı her yeri.
Dikkat ettim, o “Nur”, Resûlullah’ın mübarek dişleri arasından saçılıyordu.Öyle aydınlık olmuştu ki, o ışıkta
Bâzımız “ip eğirdik”, bâzımız da “iğneyle dikiş diktik”.
Yine Resûlullah Efendimiz hazret-i Âişe'nin evine geldiler bir gün.
Âişe vâlidemiz,
“Resûlullah”ın nur cemaline bakıp gülümseyince, Resûlullah sordu:
- Niçin gülersin yâ Âişe?
- Yâ Resûlallah, sen gelmeden az önce, elimdeki “İğnem” yere düştü. Ne kadar aradımsa da bulamamıştım.
- Şimdi buldun mu?
- Evet. Sen içeri girince, oda öyle aydınlandı ki, iğneyi rahatlıkla gördüm ve aldım.Onun için gülüyordum.
O zaman Resûlullah Efendimiz ağlamaya başladılar.
Bu defa Âişe vâlidemiz meraklandı:
- Niçin ağlarsınız yâ Resûlallah?
- Mahşeri hâtırladım da.
- Mahşeri mi?
- Evet. Bâzı kimseler, o gün benim cemâlimi hiç göremeyecekler. Onların hâline ağlıyorum.
Susuzluktan ölecek olsan
Şakîk-i Belhî rahmetullahi aleyh,
Allah dostlarından bir
büyük Velî’dir.
Halîfe “Hârun Reşîd”, bir gün
bu zâta;
- Bana nasîhat eder misin,
diye ricâ etti.
“Büyük Velî”, cevâben;
- Ey Hârun! Düşün ki, bir çölde yalnız kaldın.
Harâretten için yanıyor. Susuzluktan ölmek
üzere iken, biri “Soğuk su" ile gelip;
“Bu suyu satıyorum!”
dese. Ona ne kadar
mal verirsin?
diye sordu.
Hârun Reşîd;
- Ne isterse veririm,
dedi.
- Servetinin yarısını verir misin?
- Elbette. Ben ölürken, servetin
adı mı olur?
- Pekâlâ, suyu içtin ve kandın. Fakat dışarı atamıyor,
sancıdan kıvranıyorsun. O sırada biri gelip;
“Ben seni bu dertten kurtarırım!”
dese ve karşılığında servetinin
öbür yarısını istese,
verir misin?
Halîfe tereddüt etmeden;
- Mecburen veririm,
dedi.
Hazret-i Şakîk;
- Öyleyse servetinle övünemezsin,
çünkü bütün servetinin değeri,
“bir içimlik su kadar”
bile yokmuş!
buyurdu.
Şakîk-i Belhî rahmetullahi aleyh,
Allah dostlarından bir
büyük Velî’dir.
Halîfe “Hârun Reşîd”, bir gün
bu zâta;
- Bana nasîhat eder misin,
diye ricâ etti.
“Büyük Velî”, cevâben;
- Ey Hârun! Düşün ki, bir çölde yalnız kaldın.
Harâretten için yanıyor. Susuzluktan ölmek
üzere iken, biri “Soğuk su" ile gelip;
“Bu suyu satıyorum!”
dese. Ona ne kadar
mal verirsin?
diye sordu.
Hârun Reşîd;
- Ne isterse veririm,
dedi.
- Servetinin yarısını verir misin?
- Elbette. Ben ölürken, servetin
adı mı olur?
- Pekâlâ, suyu içtin ve kandın. Fakat dışarı atamıyor,
sancıdan kıvranıyorsun. O sırada biri gelip;
“Ben seni bu dertten kurtarırım!”
dese ve karşılığında servetinin
öbür yarısını istese,
verir misin?
Halîfe tereddüt etmeden;
- Mecburen veririm,
dedi.
Hazret-i Şakîk;
- Öyleyse servetinle övünemezsin,
çünkü bütün servetinin değeri,
“bir içimlik su kadar”
bile yokmuş!
buyurdu.
Beni kabul ediniz!
Peygamber Efendimiz dâr-ı bekâya göçünce,
eshâb-ı kirâm, Hazret-i Ebû Bekr'i
halîfe seçtiler.
Hazret-i Sıddîk, halifelik yaparken,
bir yandan da ticaret yapıyordu.
Sahâbenin seçkinleri arzettiler:
- Yâ emîrel müminin! Senin ticaret yapmana
râzı değiliz. Devletin işleri
aksayabilir
Cevaben;
- Geçim için çalışmaya mecburum,
buyurdu.
- Sana maaş bağlayalım.
- Olabilir.
Ve günlük,
“İki dirhem ücret”
tayin ettiler.
Ama Halîfe, bu rakamı “Çok” buldu.
“Bir dirhem, iki dank”a
indirdiler.
O zaman kabul edip, bıraktı ticâreti.
Ancak aldığı ücretleri harcamaz,
bir kutuda biriktirirdi.
Vefâtı yaklaşınca, hazret-i Âişe'yi çağırıp,
döktü o kutuyu önüne.
Hazret-i Âişe sordu:
- Bunlar nedir babacığım?
- Beytülmaldan aldığım ücretler.
Ölürsem “Ömer”e götür. Dağıtsın
fukaraya.
Vefat edince, hazret-i Âişe o kutuyu alıp,
yeni Halîfenin huzuruna vardı ve döktü
o paraları önüne.
“Hazret-i Ömer” sordu:
- Bunlar nedir yâ Âişe?
- Babamın beytülmal'dan aldığı ücretler.
Bana vasiyet etmişti. Fukaraya
dağıtacakmışsınız.
“Hazreti Ömer” ağlayarak;
- Ey Ebû Bekr kardeşim! Senin gittiğin yoldan
kim gidebilir? Bize, çok ağır bir yük
bırakıp vedâ ettin!
dedi.
O kadar ağladı ki, gözyaşlarından,
mübarek sakalları
ıslanmıştı.
Peygamber Efendimiz dâr-ı bekâya göçünce,
eshâb-ı kirâm, Hazret-i Ebû Bekr'i
halîfe seçtiler.
Hazret-i Sıddîk, halifelik yaparken,
bir yandan da ticaret yapıyordu.
Sahâbenin seçkinleri arzettiler:
- Yâ emîrel müminin! Senin ticaret yapmana
râzı değiliz. Devletin işleri
aksayabilir
Cevaben;
- Geçim için çalışmaya mecburum,
buyurdu.
- Sana maaş bağlayalım.
- Olabilir.
Ve günlük,
“İki dirhem ücret”
tayin ettiler.
Ama Halîfe, bu rakamı “Çok” buldu.
“Bir dirhem, iki dank”a
indirdiler.
O zaman kabul edip, bıraktı ticâreti.
Ancak aldığı ücretleri harcamaz,
bir kutuda biriktirirdi.
Vefâtı yaklaşınca, hazret-i Âişe'yi çağırıp,
döktü o kutuyu önüne.
Hazret-i Âişe sordu:
- Bunlar nedir babacığım?
- Beytülmaldan aldığım ücretler.
Ölürsem “Ömer”e götür. Dağıtsın
fukaraya.
Vefat edince, hazret-i Âişe o kutuyu alıp,
yeni Halîfenin huzuruna vardı ve döktü
o paraları önüne.
“Hazret-i Ömer” sordu:
- Bunlar nedir yâ Âişe?
- Babamın beytülmal'dan aldığı ücretler.
Bana vasiyet etmişti. Fukaraya
dağıtacakmışsınız.
“Hazreti Ömer” ağlayarak;
- Ey Ebû Bekr kardeşim! Senin gittiğin yoldan
kim gidebilir? Bize, çok ağır bir yük
bırakıp vedâ ettin!
dedi.
O kadar ağladı ki, gözyaşlarından,
mübarek sakalları
ıslanmıştı.
Ziyaretçi dün: 475